Letter 51: Palladius brings a letter warning Evagrius against the snares of vainglory.

Brother Palladius handed me the letters of Your Holiness. In them you listed the evils of this world, which still press upon our heart and distract our mind. When I read them, and only barely came to my senses, I blessed the Lord, who punished me for ignorance and tied me like an irrational animal to a mill, going round without sight. Letters like these are very useful to monks. Through vainglory the demons promise a great calm at sea, but they do not show the shipwreck of virtue and knowledge. So write such things to me, I ask you, and rouse my sleepy soul. I see the dreams of vainglory multiplying in me, even though the medicines of reproach from the physician of souls are being multiplied against me. I am afraid he may one day say of me, "We healed Babylon, and she was not healed," or, "There is no dressing to apply." I marvel at the demons' skill, how they take an opening from everything. Sackcloth serves them for vainglory, and so does a royal garment; speech and silence; fullness and hunger; withdrawal and mixing with people. One of the brothers rightly called vainglory a thorn-burr that pricks from every side. But let us remember this: the Lord was crowned with thorns, not with thorn-burrs, to make clear in allegory that they are rejected. Still, I believe in the Lord that I will resist these things, strengthened by your prayers, and that I will see the salvation of God.

Greek retroversion from Syriac transmission (Frankenberg 1912, TAN/TEI CC BY 4.0): ο αδελφος παλλαδιος επεδωκεν ημιν τα γραμματα της οσιοτητος σου ον οις κατειρηκας τουτου τον κοσμου τα κακα τηι χαρδιαι ημων επιβαλλοντα και του νουν ημων περισπωντα. εγω δε αναγνους τε και μολις αισθομενος τον κυριον ηυλογηκα αγνοιαι με ζημιωσαντα και ως κτηνος αλογον μυλωι με προσδησαντα χωρις οψεως περιφερεσθαι. πλην τοιαυτα γραμματα τοις μοναχοις μαλα χρησιμα οτι οι δαιμονες δια κενοδοξιας μεγαλην γαληνην της θαλασσης επαγγελλουσι τον δε της αρετης και τη γνωσεως καταποντισμον ουκ αποφαινουσιν. γραφε τοινυν μοι τοιαυτα και επεγειρε (κεντει) το νυσταζον μου δεομαι σου. ορω γαρ πληθυνειν εν εμοι της κενοδοξιας τα ενυπνια καιπερ φαρμακων ονειδισμου παρα του των ψυχων ιατρου επ' εμε πληθυνομενων, και φοβουμαι μη ποτε και περι μου λεγηι ιατρευσαμεν την Βαβυλωνα και ουκ ιαθη η ειπηι ουκ εστιν μαλαγμα επιθειναι κτλ . θαυμαζω δε επι τηι των δαιμονων τεχνηι πως απο παντος αφορμην λαμβανουσιν· ο σακκος αυτοις χρησιμευει εις κενοδοξιαν και ιματιον βασιλικον, και λαλια και σιγη, και πλησμονη και πεινη, και αποχωρησις και συμμιξις ανθρωπων. καλως δη τις αδελφος την κενοδοξιαν τριβολον ωνομασεν πανταχοθεν κεντουντα. πλην τουτο μνημονευωμεν οτι ο κυριος ακανθαις εστεφανωθη τριβολοις δε ου, ωστε το αποβλητον αυτων αλληγορικως σαφηναι. πιστευω δε εν τωι κυριωι οτι τουτοις ανθεστηξω δια των προσευχων σου ενδυναμουμενος και οψομαι το σωτηριον του θεου Syriac transmission available in the linked TAN/TEI source. The complete corpus is Syriac-transmitted; Greek survives only fragmentarily, so this display text is a retroversion witness.