Letter 172: 1. That honourable man, my brother, and your Excellency's son, the presbyter Orosius, I have, both on his own account and in obedience to your request, made welcome. But a most trying time has come upon us, in which I have found it better for me to hold my peace than to speak, so that our studies have ceased, lest what Appius calls the eloquenc...

JeromeAugustine of Hippo|c. 414 AD|Augustine of Hippo|Human translated
education booksfamine plague
Theological controversy; Military conflict; Literary culture

Augustine to Jerome, greetings.

I am writing about Pelagius.

I know you have encountered his teachings — perhaps more directly than I have, since he has been in the East for some time. You have read his works. You have spoken with his followers. I want to know what you think.

Here is what troubles me: Pelagius teaches that human beings, by the natural power of their will, can live sinless lives. He teaches that Adam's sin harmed only Adam — that it was a bad example, not a transmitted corruption. He teaches that grace is helpful but not strictly necessary — that a person could, in principle, choose the good and avoid all evil without any special intervention from God.

If this is true, then the entire structure of the faith collapses. If we can save ourselves by our own effort, we do not need a savior. If Adam's sin was merely a bad example, original sin is a fiction, and infant baptism is meaningless. If grace is optional, the cross was unnecessary — because a good teacher would have been sufficient.

I cannot accept this. Everything I have learned about myself — everything I know from the depths of my own heart — tells me that I am incapable of choosing the good consistently without God's help. The will is real, but it is wounded. It can turn toward the good, but only with the strength that comes from grace. Left to itself, it turns toward sin as inevitably as water flows downhill.

"Not that we are sufficient of ourselves to think anything as of ourselves, but our sufficiency is of God" [2 Corinthians 3:5]. This is not a metaphor. It is the literal truth of the human condition.

Write to me, Jerome. On this, I think we agree completely — and I could use an ally.

Farewell.

Human translation - New Advent (NPNF / ANF series)

Latin / Greek Original

EPISTOLA 172

Scripta a. 416 ineunte.

Hieronymus Augustino laudans quidem superiores Epp. 166 ac 167 sed excusans cur non responderit (n. 1), salutationes ei eiusque fratribus mittens suas atque Eustochii ac Paulae (n. 2).

DOMINO VERE SANCTO, ET OMNI MIHI AFFECTIONE VENERABILI PAPAE AUGUSTINO, HIERONYMUS, IN CHRISTO SALUTEM.

Excusat cur Augustini Epp. 166, 167 non responderit.

1. Virum honorabilem fratrem meum, filium Dignationis tuae, Orosium presbyterum, et sui merito, et te iubente suscepi. Sed incidit tempus difficillimum, quando mihi tacere melius fuit quam loqui, ita ut nostra studia cessarent, et, iuxta Appium, canina exerceretur facundia. Itaque duobus libellis tuis, quos meo nomini dedicasti 1, eruditissimis et omni eloquentiae splendore fulgentibus, ad tempus respondere non potui: non quo quidquam in illis reprehendendum putem; sed quia iuxta beatum Apostolum: Unusquisque in suo sensu abundet; alius quidem sic, alius autem sic 2. Certe, quidquid dici potuit, et sublimi ingenio de Scripturarum sanctarum hauriri fontibus, a te positum atque dissertum est. Sed, quaeso Reverentiam tuam, parumper patiaris me tuum laudare ingenium. Nos enim inter nos eruditionis causa disserimus. Caeterum aemuli, et maxime haeretici, si diversas inter nos sententias viderint, de animi calumniabuntur rancore descendere. Mihi autem decretum est te amare, te suspicere, colere, mirari, tuaque dicta quasi mea defendere. Certe et in dialogo, quem nuper edidi 3, tuae Beatitudinis, ut dignum fuerat, recordatus sum: magisque demus operam, ut perniciosissima haeresis de ecclesiis auferatur, quae semper simulat poenitentiam, ut docendi in ecclesiis habeat facultatem; ne, si aperta se luce prodiderit, foras expulsa moriatur.

Salutat Augustinum eiusque fratres.

2. Sanctae ac venerabiles filiae tuae Eustochium et Paula, et genere suo et exhortatione tua digne gradiuntur, specialiterque salutant Beatitudinem tuam; omnis quoque fraternitas quae nobiscum Domino Salvatori servire conatur. Sanctum presbyterum Firmum, anno praeterito, ob rem earum Ravennam, et inde Africam Siciliamque direximus, quem putamus iam in Africae partibus commorari. Sanctos tuo adhaerentes lateri, ut meo obsequio salutes, precor. Litteras quoque meas ad sanctum presbyterum Firmum direxi; quae si ad te venerint, ei dirigere non graveris. Incolumem te, et mei memorem, Christus Dominus custodiat, domine vere sancte, et beatissime Papa. Postscriptum: Grandem latini sermonis in ista provincia notariorum patimur penuriam; et idcirco praeceptis tuis parere non possumus, maxime in editione Septuaginta, quae asteriscis verubusque distincta est: pleraque enim prioris laboris, fraude cuiusdam amisimus.

Revision history

  1. 2026-05-27v2.2.34-import

    Initial corpus import from New Advent / NPNF.

    Fields: letter text, metadata, source links. Source: https://www.augustinus.it/latino/lettere/lettera_174_testo.htm

Related Letters